K( r) oningsdag:

Terwijl ik dit typ is de dag aangebroken dat Willem Alexander de functie van zijn moeder overneemt als de baas van ons land. Hij staat nu aan de top van het “bedrijf” wat al vele jaren in zijn familie zit. Zijn dochter die nu 9 is maakt al opmerkingen over hoe lang haar vader van plan was dit te gaan doen, dan kan zij vast in haar agenda zetten wanneer zij aan de beurt is.

Ook bij ons is het ons met de paplepel ingegoten. Ik mocht heus iets anders gaan doen, in de pubertijd heb ik me er nog een tijdje tegen afgezet maar toch kruipt het bloed waar het niet gaan kan en zit ik nu inmiddels ook in de “top”  van ons bedrijf.

Het gebeurd toch nog wel vaak dat mensen in de familiebusiness of een verwante tak blijven. Het is toch iets wat ik altijd moeilijk kan uitleggen. Waarom wil je dat, voelt het dan ook net zoals bij Willem Alexander als een voorgeschreven rol? Hebben we ook het gevoel dat we anders volk en vaderland ( of in ieder geval onze familie) in de steek laten of vinden we het echt onze roeping? En hoe moeilijk is het om het niet te doen, wat nou als Amalia geen Koningin wil worden, kan ze dan makkelijk nee zeggen tegen haar vader of is de angst voor een teleurstellende vader te groot.

Ook reist bij mij soms de vraag of het een bewuste keuze is of niet. Je begint met werken voor je vader in de vakanties, dan op zaterdag erbij een dagje doordeweeks als je vrij bent van school en voor je het weet werk je vast binnen het bedrijf. Ik heb voor mezelf op een gegeven moment gezegd: Wil ik dit, of niet? Ik wil nog steeds graag geloven dat ik er bewust voor gekozen heb.

Ook wordt het vaak door buitenstaanders benoemt als een makkelijke weg. Je hoeft niet te solliciteren, je hoeft niet ingewerkt te worden en de angst voor ontslag is ook minder groot.  En toch ben ik het hier niet mee eens, gewoon 40 uur in de week werken en daar je loon voor krijgen klink soms ook niet verkeerd.

Er zijn veel manieren waarop een bedrijf overgedragen wordt. Maar in elk traject komt het moment dat de oudere garde plaats maakt voor de jongere generatie. Precies wat Prinses Beatrix nu doet voor haar zoon. En het traject daarnaar toe hoort vol met discussies, vragen en twijfels te zijn en dit zal zelfs binnen het koningshuis zo gegaan zijn.

Bewuste keuze of niet. Ik  kan nu wel zeggen dat ik voor nu een juiste keuze heb gemaakt. Ik ben trots op wat mijn familie opgebouwd heeft en wat we met zijn allen nog steeds ondernemen.

 

 

Geef een reactie

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

*

De volgende HTML tags en attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>